KRONIEKJE VAN DE WEEK 3

Je kan niet meer naar de golf gaan, ik probeer de golf bij jou te brengen met een update van de planning van en de werken in uitvoering en dit verweven met mijn wekelijks kroniekje,  steeds hopend op een lichtpunt waarbij alles weer het oude wordt…

Ons dagelijkse leven ligt stil, zit in quarantaine, speelt zich in het beste geval af op minstens anderhalve meter afstand. Op Westgolf en op andere golfterreinen is het echter mits navolging van de maatregelen, alle hens aan dek. Het is volop lente en een update van de werken dringt zich op en ik ben heel blij dit te kunnen doorgeven.

  • Sommige greens zullen hertekend worden en vergroot met bijplaatsen van bijkomende sprinklers. De vergroting gebeurt door zeer geleidelijk het gras korter te maaien, in te zanden en te nivelleren. Het eindresultaat verwachten we rond begin juli. Ondertussen kan er normaal gespeeld worden op de greens als de maatregelen wijn opgeheven
  • Voor deze eerste week van april stond het bemesten met korrels meststoffen van de surrounds en de fairways op het programma. Maar door de vriestemperaturen van de laatste dagen wordt dit afgeraden er wordt wel aangeraden om sporenelementen en bevochtigers complexen met weinig stikstof te gebruiken omdat  schrale noord-oost wind zorgt voor uitdroging en de meeste sprinklersystemen nog niet in werking zijn.
  • Alle verluchtng en bezanding operaties ( met lava, gewassen zand etc) op alle speelplaatsen kunnen worden geïntensiveerd.

Het is nodig dat elk lid op de hoogte blijft van de dagelijkse werken op ons terrein dat,  na de aanslepende, moeilijke periode, pikfijn klaar zal zijn voor jou.

Vind je niet dat dit onzichtbare virus ons anders doet kijken. Nu we, buiten enkele wandelingen, boodschappen , een fietstocht enz, opgesloten zitten, hebben we veel meer tijd om te kijken. We zien het narcissengeel, de magnolia’s, het gras dat plots weer echt groen  is. We kijken nu beter!! Het virus doet ons anders kijken: kijken naar elkaar, de voorbijgangers, de buren, naar de huizen, de appartementen, de natuur… het landschap is ‘leeg’. We kijken er naar en het is rustgevend of angstaanjagend!!!???

We kijken naar lege straten, lege dorpen, legen steden… Het leven is er helemaal niet uit verdwenen, het is weg uit het straatbeeld maar leeft verder achter de gevels.

Als het land nog een langere tijd op slot moet blijven, wordt het een moeilijke tijd, we missen elkaar, en zijn nu enkel afgestemd op een telefoongesprek, een videogesprek, een kaartje in de bus van de kleinkinderen, maar we zullen samen opstaan!

Blijf gezond en hou moed,

Nicole Loquet